Czy ktoś z Was był ostatnio na Wrocławskim rynku ???
Otóż my wczoraj z mężem wybraliśmy się na mały rekonesans. Zaczęliśmy od piwa pszenicznego w Spiżu, nie mogłam sobie odmówić tej przyjemności. Chociaż chleb ze smalcem jest tak samo niedobry, jak go pamiętam więc podzieliłam się nim z obecnymi tam ptakami. Nie ma nic lepszego jak kufel zimnego piwa na ławce w słońcu. Nie pasował mi tylko mały szczegół. Nie czułam się na tym rynku całkiem u siebie. Wszystko to wyglądało raczej jak jakaś europejska stolica, która przyciąga do siebie cała masę turystów. Bo faktycznie jednego Wrocławiowi nie można odmówić, na każdym rogu widać ludzi z mapami i aparatami, którzy z zaciekawieniem rozglądają się wokoło. I z jednej strony serce rozpiera duma, bo ktoś chce oglądać ten nasz Wrocław, z drugiej jednak strony uczucia mam mieszane. Takie zachowanie widziałam ostatnio w Londynie, ale żeby tutaj? Tutaj jest Polska i chciałabym słyszeć tylko nasz język. Bombardowana jednak na każdym kroku jestem językami z różnych stron świata. A podczas obiadu w jednej z ulic niedaleko rynku spotykam parę angielskich dzieci, które czuja się tak beztrosko, jakby były u siebie. W dziwnym kraju żyjemy... Wystarczyły zaledwie cztery lata, a różnorodność nacji na ulicach jest tak duża, że czasami nie mogę uwierzyć w to co widzę. I wszyscy ci ludzie przyjechali właśnie do Polski w poszukiwaniu lepszego. Skoro tak u nas dobrze, dlaczego Polacy ciągle szukają szczęścia gdzieś indziej???
Zdecydowanie potrzebuję więcej czasu, żeby się z tym wszystkim oswoić...
Otóż my wczoraj z mężem wybraliśmy się na mały rekonesans. Zaczęliśmy od piwa pszenicznego w Spiżu, nie mogłam sobie odmówić tej przyjemności. Chociaż chleb ze smalcem jest tak samo niedobry, jak go pamiętam więc podzieliłam się nim z obecnymi tam ptakami. Nie ma nic lepszego jak kufel zimnego piwa na ławce w słońcu. Nie pasował mi tylko mały szczegół. Nie czułam się na tym rynku całkiem u siebie. Wszystko to wyglądało raczej jak jakaś europejska stolica, która przyciąga do siebie cała masę turystów. Bo faktycznie jednego Wrocławiowi nie można odmówić, na każdym rogu widać ludzi z mapami i aparatami, którzy z zaciekawieniem rozglądają się wokoło. I z jednej strony serce rozpiera duma, bo ktoś chce oglądać ten nasz Wrocław, z drugiej jednak strony uczucia mam mieszane. Takie zachowanie widziałam ostatnio w Londynie, ale żeby tutaj? Tutaj jest Polska i chciałabym słyszeć tylko nasz język. Bombardowana jednak na każdym kroku jestem językami z różnych stron świata. A podczas obiadu w jednej z ulic niedaleko rynku spotykam parę angielskich dzieci, które czuja się tak beztrosko, jakby były u siebie. W dziwnym kraju żyjemy... Wystarczyły zaledwie cztery lata, a różnorodność nacji na ulicach jest tak duża, że czasami nie mogę uwierzyć w to co widzę. I wszyscy ci ludzie przyjechali właśnie do Polski w poszukiwaniu lepszego. Skoro tak u nas dobrze, dlaczego Polacy ciągle szukają szczęścia gdzieś indziej???
Zdecydowanie potrzebuję więcej czasu, żeby się z tym wszystkim oswoić...
No chyba trochę przesadzasz :)))wkońcu we Wrocławiu zawsze było dużo turystów, chyba już tylko nie pamiętasz???
OdpowiedzUsuń